Skömm ÍRB

Fyrir nokkrum mánuðum setti foreldri íþróttaiðkanda í Reykjanesbæ þessa færslu á bloggsíðu: http://orditimatolud.blogspot.com/

Málið sem hér er reifað er klárt dæmi þess hve rotið kerfi íbúar Reykjanesbæjar hafa búið við undanfarin ár, þar sem fagleg úrvinnsla er lögð til hliðar til að þagga mál niður og passa upp á ímyndina út á við.

Þessu máli er lokið á pappírum. Í símtali sagði stjórnarmaður mér að það hefði verið dæmt félaginu í hag, að þau hafi gert allt sem í þeirra valdi stóð og að ekkert sé eftir til að ræða. Í stuttan tíma trúði ég þessum útskýringum stjórnarmannsins þar til ég sá „dóminn“ sem var ekki merkilegri en svo að málinu var vísað frá á þeirri forsendu að kærufrestur væri liðinn. Það er ekki efnisleg afstaða og eftir stendur óklárað mál sem ég ákvað að skoða þá aðeins betur.

Það er erfitt að eiga við svona mál og þá er alltaf gott þegar óháð fagfólk kemur að málunum eins og gerðist þegar ráðgjafahópur Æskulýðsvettvangs tók málið fyrir og komst að þeirri niðurstöðu að þjálfarinn hefði sýnt af sér óviðeigandi framkomu og að stjórnin hefði ekki tekið rétt á málum.

Ég er alveg sammála því að stjórnin hafi ekki tekið rétt á málunum. Vinnubrögð hennar voru öll í þá átt að ýta málinu til hliðar og hvítþvo félagið af þessu veseni. Stjórnin stóð þétt við bakið á þjálfaranum og sagði það opinberlega eins og þau væri komin í stríð. Hluti af stríðstaktík þeirra var að gera könnun meðal iðkenda um hvort þeir væru ekki bara sáttir með þjálfarana. Þannig virkar einelti 101. Einstaklingurinn sem ekki er þóknanlegur er einangraður og sýndur sem á skjön við fjöldann svo auðveldara sé að hunsa hann og brjóta á honum. Auðvitað er þessi iðkandi bara að bulla ef hinir eru sáttir. Ehaggi?

Ef ég og jafnaldrar mínir hefðum tekið þátt í könnun á grunnskólaárunum um viðhorf okkar til kennara hefði hún komið mjög vel út, því meirihlutinn var sáttur. Einn þeirra sem kenndi okkur tók auðvitað ekki alla fyrir heldur gerði miskunnarlaust grín að þeim sem voru auðveld skotmörk og var rosa vinsæll fyrir það hve fyndinn hann var. En það var einn kennari af mörgum sem tók fyrir örfáa nemendur af mörgum. Tölfræðilega séð er það ekki vandamál. Á pappírum lítur það vel út.

Á fundi hjá yfirstjórn íþróttafélagsins var sérstaklega bókað í kjölfar umræðu um þetta mál að félagið hafi gert margt til að leysa þetta mál og að ávallt beri að hafa hag iðkenda að leiðarljósi. Eitt af því sem stjórnin gerði meðan á þessu stóð var að setja saman skjal sér til varnar þar sem fjölskyldan var úthrópuð í löngu máli fyrir frekju og vonlausa samskiptahæfni við þjálfarann. Ef þið eruð í einhverjum vafa um að svona vinnubrögð sýni hvernig fagmennska víkur fyrir heift, þá megið þið staldra við þá vitneskju að skjalinu lauk á því að taka barnið sérstaklega fyrir með verulega ógeðfelldum ásökunum. Ég hef skjalið undir höndum en mér þykir það sem í því er þess eðlis að ég ætla ekki að vitna beint í það, sér í lagi barnsins vegna.

Þetta kom frá stjórninni sem segist hafa unnið af því hörðum höndum að leysa málið.

En svona virkaði þetta. Fundargerðirnar voru fallegar, sem er ekkert mál ef maður sleppir réttu hlutunum. Eins og til dæmis því þegar einn iðkandi fékk að mæta á fund hjá stjórninni til að fara ítarlega yfir trúnaðarbrest og niðurlægingar þjálfara hjá félaginu. Á hann var hlustað og svo ekki meir. Ekki stafur á bók og lífið heldur áfram. Haltu kjafti eða hættu í félaginu.

Svo kemur upp öðru hverju svona vesensfólk eins og þau sem skrifuðu bloggfærsluna sem ég tengi í hér að ofan. Fólk sem neitar að gefast upp þegar kerfið sameinast gegn þeim. Þau leituðu á náðir yfirmanna hjá Reykjanesbæ sem ýmist hummuðu málið fram af sér eða áframsendu hjálparbeiðnir foreldra og gögn sem þeim voru sent beint til stjórnarinnar án þess að rétta fram hjálparhönd. Á meðan nýtti stjórnin foreldrafundi til að etja fólki gegn þeim og iðkendur voru hvattir til að loka á samskipti við barnið sem dirfðist að andmæla. Svona lagað stendur ekki hver sem er af sér.

eineltishringurinn

Málið flæktist hingað og þangað í kerfinu og allir stilltu sér upp einhversstaðar í eineltishringnum. Gerendur voru virkir eða óvirkir og hlutlausir aðilar, allt frá þjálfurum og yfir í yfirstjórn bæjarins, vissu af því sem gerðist en ýmist vildu ekki eða þorðu ekki að aðhafast. Enginn innan bæjarbatterísins tók að sér hlutverk verndarans. Þolandinn stóð einn.

Íþróttabandalag Reykjanesbæjar má skammast sín fyrir málið og meðferð þess en mun líklega aldrei gera það. Blinda augað ræður för og allt er sagt til fyrirmyndar. Þegar ráðgjafavettvangurinn hafði skilað sínum áfellisdómi brást stjórnin við með því að þakka pent fyrir þessa skýrslu og sagðist mundu halda áfram að efla það góða starf sem þar væri unnið. Hún hafði sigur á endanum þegar iðkandin hraktist úr félaginu og allt lítur aftur vel út á yfirborðinu því nú er búið að gera eineltisáætlun.

Sá næsti sem verður fyrir einelti má þá rétt reyna að derra sig.

Auglýsingar